Dit is onze nieuwe aanwinst Annabell. Annabell is nu (oktober 2009) ruim een jaar en in alle opzichten een veelbelovend teefje. Hoewel ze nog jong is heeft ze reeds enkele shows achter de rug en is ze door middel van ringtraining klaargestoomd voor het echte werk. Ze is lief en aanhankelijk, maar op zijn tijd erg ondeugend en dan moet Lola of een van de katten het ontgelden. En spulletjes die je niet kwijt wilt, voorlopig even buiten bereik houden...

Haar pedigree vindt u hier.

Annabell snapt 't nog niet zo..

2010; 21 november. Annabell heeft inmiddels verschillende shows achter de rug en krijgt mooie keurverslagen. Ze versiert iedereen met haar mooie koppie en prachtige bruine ogen.
Inmiddels is ze dikke maatjes met havanezerpup Siri en ze spelen wat af. En ze weet inmiddels ook dat puppytandjes ook aardig scherp kunnen zijn; het welbekende koekje van eigen deeg.
Sinds Siri als speelkameraadje fungeert, heeft de rest van de hondenfamilie rust.

Het is nu wachten op de tijd dat Annabell aan de man gebracht kan worden en wij kunnen genieten van een heerlijk nestje teckeltjes. Dat zal begin 2011 worden.

2011; 26 februari.
Hoera ,Annabell is gedekt ! En nu maar hopen dat er lieve pups gaan komen. De aanstaande vader is Troublemaker Vitoraz van kennel Van de Hoefstal, een mooie wildkleur jongeman die de nodige sporen op de shows al verdiend heeft. Annabell is rond 24 april uitgerekend en we kunnen haast niet wachten tot het zover is !
We zijn ook heel benieuwd hoe Annabell zich gaat ontwikkelen als moeder. Dat zal best goed gaan want met ons nestje kittens was ze al heel druk aan het oefenen.

2011; zomer
En dan is er opeens een, op zijn zachtst gezegd, een niet zo leuk bericht. Helaas hebben wij ons Annabelletje moeten herplaatsen. Een zeer moeilijke beslissing.

Nadat onze Dakota zo plotseling overleed, was ons roedeltje aardig van slag. Annabel lag en was altijd bij Dakota en miste haar overduidelijk. Rond die tijd begon Annabell ook volwassen te worden en wilde op haar manier het leiderschap van Dakota overnemen. Dat ging niet goed. Er ontstonden steeds vaker vechtpartijen, met name tussen Annabell en Lola.

Toen Annabell haar pups kreeg en dus boven in de kraamkramer werd vertroeteld, begon het ons op te vallen dat Lola meer bij ons kwam zitten en 't weer leuk vond om naar buiten te gaan. Na 3 weken kwam Annabell met pups beneden en begon het " feest '' van voren af aan; vechten, Lola weer in de hoek en niet meer mee naar buiten willen.

Na overleg met diverse deskundigen kwamen we tot de conclusie dat bepaalde karaktertrekken van Annabell problemen in de roedel veroorzaakten. Lola veranderde inmiddels steeds meer in een hond die alleen maar ergens in een hoek van de kamer lag en ook niet meer mee uit wandelen wilde. Ik moest Lola echt dwingen om mee te gaan en eenmaal buiten moest ik haar steeds roepen omdat ze om de paar stappen stil bleef staan. Intussen begon Annabell uit te vallen naar Murphy (moet je wel lef voor hebben) en werd ze naar Siri erg dominant. Ze kon zo vanuit haar mand de kamer doorrennen om uit te vallen naar 1 van de honden die daar toevallig liep.

Wij moesten toen een hele nare, maar onvermijdelijk beslissing nemen en een nieuw baasje voor Annabel zoeken. Het was duidelijk dat van deze situatie niemand gelukkig werd, zowel Annabell als wij niet.

In Linda en Bill (met gecastreerde teckelreu Dexter) hebben we de perfecte baasjes gevonden. Beter kon niet, blijkt achteraf. Bij de eerste kennismaking viel Annabell Dexter wel 3 keer aan. Arme Dexter, die te boek stond als ook niet de gemakkelijkste, wilde 't liefst onder de deurmat gaan liggen. Wij dachten: die mensen gaan meteen weer naar huis. Maar niets van dat alles. Het bezoek van Linda en Bill hier verliep al met al heel erg aangenaam en mijn gevoel zei dat dit goed was, ook al had ik het er vreselijk moeilijk mee. Na een lekkere boswandeling zijn zij naar huis gegaan. Wij wilden er zelf nog eens goed over nadenken en zij ook, al stond hun besluit al min of meer vast.
Om een lang verhaal kort te maken, Bert en ik zijn Annabell zelf weg gaan brengen. Linda, Bill en Dexter stonden ons buiten al op te wachten en wat deed Annabell ? Die had meteen arme Dexter weer te pakken en en passant ook nog even 2 honden van de buurvrouw die toevallig aan kwam lopen. Bert en ik voelden ons vreselijk opgelaten maar alweer maakte Linda en Bill geen bezwaar.

Inmiddels is Annabell alweer ruim een half jaar bij hen en het gaat ontzettend goed. Perfect eigenlijk. Ze is daar rustig (pardon ?), blaft amper (is dat mogelijk dan?) en is dus duidelijk beter op haar plaats dan in ons drukke gezin. Ze heeft Dexter even laten zien wie de baas is, die vond dat prima en ze zijn nu onafscheidelijk.
Waar ik ook bang voor was is dat Annabell ons zou missen. Gelukkig nog geen minuut ! Dat lag en ligt voor mij anders. Nog steeds mis ik mijn mooie meisje met haar donkere kijkers, ook al hebben we inmiddels Olijfje. Ik weet dat we de juiste beslissing genomen hebben, zeker als we naar Lola kijken die weer helemaal de oude is ; lekker gek ,vrolijk en buiten rondrennen. Maar ja, verstand is 1, gevoel is een ander verhaal. We hopen dit nooit, nooit meer mee te maken !!!