Dit is onze Dakota. Dakota is afgelopen zomer (2009) totaal onverwacht na een onschuldige gebitsingreep overleden. Een heel groot verlies voor ons. Erg moeilijk te verwerken, ook al omdat het gevoel is, dat het overlijden wellicht voorkomen had kunnen worden.

Het was een hondje met een bijzonder karakter. Ze was in staat om iemand helemaal in te pakken. Vooral mensen die helemaal niet aan een teckel wilden vond ze een uitdaging.

Als pup groeide Dakota op tussen de paarden. Dat gaf nog wel eens spannende momenten want zoals een echte teckel was ze nergens bang voor. Eenmaal heb ik haar net op tijd onder de voet van het paard weg kunnen vegen met de bats, niet geheel diervriendelijk maar aangezien Dakota zich onmiddellijk weer meldde in de stal bleek dat dus mee te vallen.....
Wat ze leuk vond was vanaf de rug van het paard de wereld om haar heen te bekijken. Ze is zelfs een keer in slaap gevallen, lekker in de zon op de rug van een zwart paard, dus lekker warm. Totaal geen angst dus.

Regelmatig werden de paarden voor de kar gespannen en Dakota ging dan mee in een speciale hondentas die tussen ons in bevestigd werd. Soms deed ze een tukje en soms kwam ze met haar koppetje even kijken. Dat leverde haar de bijnaam " Teckel-in-tas " op, waarnaar ze ook luisterde! We deden zelfs een keer aan een wedstrijd mee waarbij Dakota in haar tas op de bok zat !

Naast alle lieve dingen had ze toch ook een akelige karaktertrek; levende cavia`s vond ze maar niets, die moesten wat haar betreft naar de caviahemel. Weken, echt waar, stond ze tegen het hok aan, uren en uren lang. Helaas heeft ze een aantal keren de kans gezien om een cavia te " behandelen'' ..... Dat is dus ook een kant van een teckel. Het gekke is dat ze konijnen met rust liet.

Na de dood van Dakota merkten we pas echt goed dat ze altijd de roedelleidster was. Dat ze de baas was, dat wisten we al, ze voedde ook wel even de pups van de anderen op, en de kittens ook,geen probleem. Er moest nl. wel geluisterd worden naar Dakota.
Zelfs onze ''stoere'' bull , opgegroeid met Dakota, bleek helemaal van slag te zijn zonder Dakota. Maar dat ze er zo de wind onder had, dat hebben we nooit gemerkt. Eerder lag alleen Dakota bij of naast ons. Nu liggen opeens de andere honden er ook. Blijkbaar gaf ons takkie signalen af dat het baasje en het vrouwtje van haar waren, en moest de rest op afstand blijven.
Ik moet er wel om lachen, zo klein, zo dapper, zo stoer. En zo niet meer bij ons.....

Klik hier voor de pedigree van Dakota.

Dakota blijft ook dicht bij ons en we zullen haar nooit vergeten.