Dolores was mijn eerste zelfgefokte havanezer en kind van Tum Tum. Hoewel ik niet van plan was om een pup aan te houden ging ik meteen overstag toen ze geboren werd. Het was ook wel apart; ze werd als eerste pup geboren op de 3de verjaardag van haar moeder.

Dolores was als pup zeer ondeugend en werd uiteindelijk een bezadigde oude dame. Showen vond ze prachtig (op haar 13de zelfs nog een 1ste plaats bij de veteranen op de clubmatch !) en met de herfst door de natte bladeren rollen ook......
Als ze een nestje had dan verzorgde ze haar spruiten goed maar niet meer dan strikt noodzakelijk , zodat ik me wel eens zorgen maakte of de pups wel voldoende melk kregen. Maar dat was niet nodig, alle nestjes groeiden voorspoedig op tot gezonde en stevige pups. Ze was alleen geen tuttelmoeder en als ze kon ging ze lekker op de bank liggen in plaats van bij haar koters.

Uit haar laatste nest hebben we een pup aangehouden; onze Lola. En Lola heeft een hele duidelijke eigenschap van haar moeder geerfd.....als je thuiskwam verwelkomde ze je uitbundig en daar hoorden steevast een paar voortandjes in je achterwerk bij als ze vond dat ze zelf niet genoeg aan de beurt kwam! En Lola doet dat nog steeds.

De laatste paar jaar van haar leven had Dolores weinig zin meer om een flinke wandeling te maken. Liever scharrelde ze over het grasveld om elk grassprietje te besnuffelen. Dat schoot voor mij en de andere honden natuurlijk niet op. De oplossing was of mee aan de riem, ze bleef anders gewoon stokstijf staan, of apart uitlaten. Nog later wilde ze ook het van mij verplichte rondje niet meer. Af en toe kon ik haar nog overhalen te gaan wandelen als ze alleen mee mocht. Dat vond ze wel wat, triomfantelijk achterom kijken naar de rest, die thuis moesten blijven. Toen ze ook dat niet meer wilde mocht ze lekker in de tuin scharrelen, zo had ze toch nog wat beweging want anders lag ze de hele dag te slapen, zonder buiten te zijn geweest.

Haar grootste hobby was eten. Omdat ze op haar oude dag de laatste nog aanwezige tandjes moest laten trekken kreeg ze lekker vlees in plaats van brokken. Niet dat het nodig scheen want een uur na de operatie probeerde ze bij de dieren/tandarts eerst de aanwezige zakken hondenbrokken open te maken en later de prullenbak! Ze heeft wel indruk gemaakt daar, want zodra ze weer eens bij de dierenarts kwam riep men haar naam al.

Als ik het voer klaarmaakte voor de honden dan stond ze elke dag te gillen in de keuken en tegen de kastjes aan te springen. Dan dacht ik: hoezo oud hondje?
Dolores had ook al een poosje een aantal tumoren bij haar tepels en op haar onderlip had ze ook rare dingen die wij niet wilden. Het leek wel een dubbele lip. Er was niets aan te doen omdat het een nare plek was om te opereren. De dierenarts waarschuwde me, dat die lip haar leven wel eens zou kunnen bekorten. Ook enkele bulten in haar lymfeklieren baarden grote zorgen. Ze was al bijna 13 jaar en wij hielden haar goed in de gaten zodat we elke vermindering van kwaliteit van haar leven zouden opmerken.

Ze bleef het echter prima doen. Tot ze op een dag niet gilde bij het voeren en meteen schoot de gedachte door me heen dat dit het begin van het einde was. Ze at haar voer nog wel op maar minder enthousiast dan we gewend waren. De volgende dag bracht ze - zoals altijd - slapende door, maar toen ik `s avonds thuiskwam zag ik meteen dat haar ademhaling niet goed was en dat ze een dikke buik had. Haar harstlag en ademhaling waren veel te snel. Maar ze wilde wel eten en verder was er weinig te merken. De volgende ochtend meteen naar de dierenarts gegaan en die bevestigde wat ik al dacht; vocht in haar buik en achter de longen. De dierenarts had haar een paar weken eerder nog gezien en schrok hoe snel Dolores achteruit gegaan was.

Het was duidelijk dat ons Dosedorusje op was. Niet geheel onverwacht, maar dat het zo snel zou gaan kwam toch hard aan.
Bert en ik zijn van mening dat een hond zich prettig moet voelen, zonder pijn, en ook op die manier hun oude dag moeten kunnen beleven. Vandaar dat wij de beslissing namen om Dolores los te laten. Vreselijk moeilijk maar uiteindelijk wel met een " goed " gevoel dat we haar niet hebben laten lijden.
Net 1,5 jaar na haar moeder Tum Tum moeten we nu ook Dolores missen. En dat valt absoluut niet mee.